Het verhaal

Tja het heeft even een paar weekjes geduurd en daar is een reden voor. Zo'n loop heeft zoveel impact dat heb je niet door vantevoren. En dan op alle gebieden. De mensen die je ontmoet, samen met 1 van je beste vriendinnen tot het uiterste gaan om de loop te voldoen, de verhalen die je hoort, de saamhorigheid. Marika zei tegen mij: ik kon de eerste week niet met droge ogen erover praten, en ik herken dat helemaal. We zijn er wel fanatiek door geworden want we zijn al helemaal met 2011 bezig. Een team van 6 is onze droomwens.

De lichamelijke kant van de loop was ........... tja. Hoe zal ik  het zeggen. Vooral veel pijn als ik er aan terug denk. Komt ervan als je voor geen meter geoefend hebt. Maar kom op zeg, je gaat toch niet uitvallen terwijl er naast je mensen lopen die de hele borstkankerstrijd hebben doorstaan? Dacht het niet. Dus hebben we alles gehad, van huilen tot Zombiewalk. Onderwijl roepend: mensen aan de kant want ik kan niet meer stoppen :-) Ika liep de eerste dag al blaren de stakkerd. En ikzelf onder mijn hakken aan het einde van de eerste dag. Pffff dat voelt alsof er een spijker in je hak zit. Godzijdank was er een massageteam en een medisch team. Erg lieve mensen allemaal met oog voor detail! terwijl Ika behandeld werd legde een Medische dame haar jas om me heen. s Avonds in het slaapgebouw sliep er een fysiotherapeut naast ons. Die heeft ons in bed gestopt en fijn de voeten en de schouders gedaan! Hou op schei uit, dat was zooooooooo super. Nogmaals thnnxxx Grada! Maar het keyword is dus pijn, veel pijn.

Mijn vriendschap met Marika. Tja ik heb veel vriendinnen en Ika ook. En beiden stoppen we erg veel tijd in onze vriendschappen, willen we iedereen helpen. En zo hebben we wel meer overeenkomsten. Impulsief *zucht* , moederlijk, humor en zo kan ik wel even doorgaan. Ook hebben we punten die elkaar opheffen. Ik duik voor iedere menigte en klets een eind weg, Marika moet je met een eind hout het podium opmeppen. Ik kan nog wel eens wat driftig worden, Ika denkt wat langer na en ga zo maar door.

Onze vriendschap is nog verder verdiept. We hebben samen iets gedeeld wat slecht na te vertellen is als je er niet bij bent geweest. We zijn door diepe dalen gegaan en hebben hoogtepunten meegemaakt. Maar wat er ook gebeurde we hebben vooral veel gelachen en hopelijk de mensen om ons heen ook aan het lachen gemaakt. Maar zeg nou zelf, wie wil nou niet ons strijdlied horen. Laat me alleen. Kwelend uitgebracht :-) Of onze prachtige poezie: auw..auw auw auw. Auwwwwwwwwwwwww auw auw enz Iedere uitgever wil dat toch uitbrengen :-)

En veel emoties hebben we gehad. Persoonlijk realiseerde ik me pas tijdens de loop hoe verschrikkelijk veel geluk ik heb gehad dat de uitslag van mijn biopties goed waren. Ik heb het daar ook regelmatig even zwaar mee gehad. In mezelf dan, want je gaat daar toch werkelijk niet lopen snotteren wat een geluk je hebt gehad terwijl er zovelen liepen die wel de strijd hebben moeten doorstaan? Maar vertel mij maar hoe je je ogen droog moet houden als je een groepje meiden op de foto ziet gaan die in hun midden een foto van een vriendin vasthouden? Of als je ziet dat alle survovors het podium op kruipen na de loop! Dames waarvan het haar nog niet helemaal is terug gegroeid? Verdriet voelde ik, maar ook boosheid, veel boosheid! Potverdikke die mag toch niet meer zoveel dames (en heren) overkomen! Weten we wel hoeveel dat is 1 op de 8? Dus als je dit leest, bij contact en gegevens staat hoe je bij kunt dragen aan ons team :-)

Saamhorigheid. Vanaf deze kant moet er echt even een pluim naar alle lopers maar zeer zeker ook naar de organisatie! De mensen ondelring steunden elkaar. Waren vriendelijk. Trokken naar elkaar toe. Fien en Anita zijn een goed voorbeeld daarvan. We liepen regelmatig met elkaar op en er ontstond een vorm van band. Anita en Ika met hun eeuwige fototoestel. Fien en Suus erachteraan sjokkend :-) De organisatie hield het niet bij het logistieke gebeuren. Ze waren overal en deden alles! Overal was aangedacht en ze straalden de geestdrift uit. Kleine noot daarbij: ik haat clowns, en Ika haat ook clowns. En ja hoor er liepen Clowns die volop aan het cheeren waren. Waaronder een lange meneertjes clown. En die jongen was aardig, erg aardig trouwens! Maar je haat nog steeds clowns. Op die manier kom je in een dilemma. Oke de aardigheid van de jongen won het van de haat tegen clowns. Maar lieve schat, volgend jaar neem ik een eind hout mee en sla ik die vreselijke toeter van je stuk! :-)

Waarom? Waarom lopen we? 2010 omdat ik zo blij was dat ik niet bij die grote groep hoorde dat ik het gevoel had er iets mee te moeten. 2011 omdat ik vind dat het moet. We moeten wat doen hiertegen. We moeten zorgen dat onze dochters en kleindochters dit niet hoeven te doorstaan. En als wij daarmee kunnen helpen door geld in te zamelen en bij te dragen dan is dat geen vraag meer. Dan doen we dat gewoon. En als u betaald dan lopen wij 60 km om u daarvoor te danken en om aandacht te vestigen op dit doel! Waarom dit alles ? Lees HIER hoe het begon

Lieve organisatie, lieve mee lopers, we hopen jullie allemaal weer te zien in oktober 2011!