De eerste mammografie gebeurde in Oktober 2009, even gauw heen dachten we en dan krijg je toch een schrik als ze je terughalen voor extra foto's en daarna een echo. Conclusie: over een half jaar terugkomen. Dus in April 2010 weer richting Meppel en weer een paar dagen wachten op de uitslag. Weer veranderingen zucht, maar kom toch over een half jaar maar terug. Dat voelde toch ietwat onprettig en ook mijn vriendinnen ventileerden duidelijk hun onrust. Dus terug naar de huisarts en een verwijzing naar het UMCG gevraagd.

Na een paar weekjes kwam de oproep en togen we naar Groningen. Daar hadden we een afspraak met Chirurg Oncoloog de Vries. Wat een geweldige arts! Er volgde een helder en duidelijk gesprek. Dr. de Vries nam alle tijd en beantwoordde met geduld onze vragen.Er werd afgesproken twee kanten op te gaan. De eerste kant: een nieuwe mammografie en als tweede een doorverwijzing naar een genetica voor een gentest. Opgelucht gingen we naar huis en later weer terug voor de mammografie. Het  moest 5 keer over en doet gewoon zeer. Ik was er redelijk klaar mee :-) en toen ik een paar artsen op ons af zag komen met een serieus gezicht dan weet je het wel. Er zal wel iets niet oke zijn. En dat was er ook niet, er was iets gezien. En om te weten wat dat iets is moest er een biopsie gedaan worden. Ietwat verbijsterd zaten we in de auto. Al bellend met mijn vriendinnen was ik er toch al weer snel klaar mee. Tja wat moet dat moet is het motto van Hilda en mijzelf en dat telde ook hiervoor.

Leuk gedacht natuurlijk, maar stijf van de stress ging ik toch op weg naar de biopsie. Ik kreeg een stereotactische biopsie.

Wat is een stereotactische bioptie ?

Tja wat moet ik ervan zeggen, ik ben niet zo'n pieperd en het viel me 100% mee. Ja het doet zeer, daar doen we niet moeilijk over,maar alle stress was niet nodig. Wel duurde het vreselijk lang en werd het best wel een gedoe :-) En dat had een reden, het wilde namelijk niet lukken. Na heel wat proberen werd er besloten te stoppen en hem later nog eens te doen. Eerlijk gezegd viel het wachten me best zwaar. Ik ging er helemaal van uit dat het allemaal goed zou zijn maar je wil het toch graag even zeker weten. Na twee weken volgde de volgende biopsie. Fluitend ging ik er heen, het viel toch zo mee? Nouuuu NOT. Een regelrechte hel was de tweede bioptie. Vreselijk veel pijn, op een of andere manier kregen ze het niet goed verdoofd. Toen mijn vriendin Corry weer bij me mocht zat ik er helemaal doorheen. Het goede nieuws was dat de bioptie gelukt was en dat ze ook alles hadden kunnen verwijderen. Maar toch ging ik lichtelijk in shock naar huis. Er volgden behoorlijke bloedingen, vreselijke misselijkheid en 3 dagen koorts.

Na een week belde dr de Vries met de verlossende uitslag. Alles in orde! Al rokend heb ik op de brandtrap bij mijn werk in mijn eentje een feestje gevierd! "en ja ik moet stoppen met roken!"

Nu wachten op de gentest maar dat is weer van later zorg!

Tijdens de angstige maand heb ik veel onderzoek op internet gedaan. je bent een controlfreak of niet :-) en daar kwam ik op de site van A Sisters Hope! Wat trof me daar de positieviteit en inzet. Op dat moment besloot ik dat als mijn uitslag goed zou zijn ik de 60 km loop wilde gaan doen. En geloof me dat zegt wat als je 30 kilo overgewicht hebt en een conditie van niets. Thuisgekomen na de goede uitslag heb ik me direct ingeschreven en mijn vriendinnen gemaild met mijn actie. Vriendin Marika riep direct: ik loop mee!

En zo is het begonnen. Susika werd geboren. Voorwaarde tot deelnemen aan de tocht is dat je per persoon 1500 euro sponsorgeld mee moest nemen. En dezelfde avond hadden we 1000 euro in de pocket. Iedereen begon met het bedenken van acties om geld binnen te halen, hierover leest u meer op deze site. Ons primaire doel is de 3000 euro voor Suzanne en Marika binnen halen, maar ons droomdoel is 7500 euro zodat we met 6 mensen kunnen lopen. Voor iedere 1500 euro die we binnenhalen hebben we een loper klaar staan.  Wilt u bijdragen aan dit geweldige initiatief dan kunt u natuurlijk doneren. Iedere euro is er weer eentje! Onder andere bij contact en gegevens kunt u vinden hoe u kan bijdragen aan dit geheel en kan zorgen dat er weer een extra loper mee kan doen. Grote sponsoren kunnen bij de knop: sponsoren, lezen wat wij voor uw bijdrage terugdoen!

Ook als u een aktie op wil zetten om ons te helpen dan kunt u ons mailen op info@susika.nl

Als laatste persoonlijke noot wil ik mijn man, zoons, ouders en zeer zeker mijn vriendinnen bedanken voor hun enorme steun! Dankzij hen werd het niet een depressief geheel maar hebben we met grote humor deze maand doorstaan.

En zeker niet onbelangrijk wil ik dr de Vries en al het betrokken personeel van het UMCG bedanken voor de geweldige behandeling die we hebben gehad!

Suzanne